Donderdag 13 oktober 2016 mocht ik bij een samenkomst zijn van politiemensen met PTSS, post
traumatische stress stoornis.

In mijn praktijk behandel ik inmiddels 5(!) mensen met PTSS. Drie daarvan hebben een politie
achtergrond. Ik heb die dag de levensverhalen mogen horen van politiemensen én van hun partners.
Het heeft mij diep geraakt. Allemaal spreken ze met trots over hun werk, wat ze gedaan hebben bij
de politie. Ogen die glinsteren als je ze vraagt over de geintjes die onderling uitgehaald werden, de
saamhorigheid, het familiegevoel. Maar wanneer je verder vraagt over de nazorg na ziekmelden, of
over het onbegrip van collega’s en leidinggevenden, is de glinstering snel uit de ogen verdwenen en
wordt de uitdrukking op het gezicht dof en verdrietig.

Deze mensen hebben allemaal hun werk gedaan en zijn vervolgens door traumatische
omstandigheden geconfronteerd met een lijf en hersenen die het niet meer op kunnen brengen op
een normale wijze te functioneren in het dagelijks leven. Sommigen hebben jaren een medisch
traject doorlopen en stuitten op muren van onwil en onbegrip. Het leven van deze mensen, inclusief
hun partners, zonen en dochters is hierdoor radicaal veranderd.

Vanuit Defensie is al langer aandacht voor veteranen met PTSS. In 2011 is bij de politieorganisatie
een meldpunt PTSS ingevoerd waar iedere medewerker met trauma’s, PTSS gerelateerd of
gerelateerd aan zware dienstongevallen, terecht kan. De grootste uitdaging zit in de uitleg naar
leidinggevenden en naaste collega’s. PTSS moet meer bespreekbaar gemaakt worden zodat er begrip
ontstaat voor de situaties waar politiemensen en hun gezinnen in terecht zijn gekomen.
En laat dit voorop staan: géén van de mensen die lijden aan PTSS heeft hiervoor gekozen, maar zijn in
een situatie beland waar ze niet meer zonder hulp uit kunnen komen. Slechts met gedegen
psychische hulp is het voor hen mogelijk zich staande te houden. Gelukkig zijn er steeds meer
specialisten op het gebied van PTSS.

Wat mensen met PTSS ook missen, is nazorg. De verantwoordelijkheid van een werkgever mag niet
stoppen na een traject van psychische hulp omdat de kans op terugval zeer groot is..

En wat is mijn inbreng in dit geheel?

Ik heb 28 jaar bij politie Haaglanden gewerkt en weet wat traumatische ervaringen met je kunnen
doen. Ik weet ook hoe de organisatie in elkaar zit en wanneer je geen klankbord hebt of niet gehoord
of begrepen wordt, dit desastreuze gevolgen voor je kan hebben.

Nog steeds voel ik mij collega en kan ik met passie praten over het werk wat ik het grootste deel van
mijn leven heb gedaan.

De weg die ik inmiddels acht jaar geleden ben ingeslagen is totaal anders. Na vijf jaar studie ben ik
afgestudeerd als Natuurgeneeskundig Shiatsu Therapeut. De behandelingen die ik geef, richten zich
met name op de energiestromen in het lichaam. Verstoringen, bijvoorbeeld veroorzaakt door een
traumatische ervaring, kunnen leiden tot klachten als PTSS. Mentale klachten leiden, indien ze lang
genoeg duren, nagenoeg altijd tot fysieke klachten zoals bijvoorbeeld hoofdpijn, migraine, intense
vermoeidheid of spierverkramping.

Mijn werk als Shiatsu therapeut brengt mij ontzettend veel voldoening. Door de drukpuntmassage
die ik geef, krijgen mensen meer energie om hun dagelijkse activiteiten uit te kunnen voeren. Bij mijn
cliënten die PTSS hebben, merk ik dat ze zich daadwerkelijk kunnen ontspannen en zelfs in slaap
vallen. Hoofdpijnklachten en spierverkrampingen verminderen. Daarnaast neem ik de tijd om
mensen hun verhaal te laten vertellen en begrijp ik waarom zij zich zo voelen. Ik maak inzichtelijk hoe
het zover heeft kunnen komen. En voor veel mensen is dat zeer verhelderend.

Nee, ik kan PTSS niet genezen, maar ik kan er wel voor zorgen dat mensen die hieraan lijden meer
energie krijgen en zich beter gaan voelen.

Tally van der Staaij
Body-Harmony
20 oktober 2016

Schrijf een reactie:

*

Uw email adres wordt niet gepubliceerd.

2015 © Copyright - Gemaakt door PreHek Internet Media

Bel ons    079-331 82 55